وبلاگ سر مهمانداران بازنشسته هما

گردهمایی 28 باغ فدک

gerdehamaei — Wed, 11 Feb 2009 07:29:18 GMT

بیست و هشتمین جلسه گردهمایی در محل رستوران فدک مورخ ۲۳/۱۱/۸۷ با حضور ۳۰ نفر از همکاران برگزار گردید.

اسامی همکاران در این جلسه:

خانمها : فرخنده قائم مقامی ـ عبدالرحمن ـ علامی ـ دولتخانی .

آقایان : تمدنی ـ قهرمانی خو ـ رامشت ـ کلانتری ـ ورگورانی ـ اعتصام ـ حشمت غفاری ـ شهاب ـ مهینی ـ حسین حیرانی ـ جمشید تاج ـ جمشید نظامی ـ جمشید طاهرخانی ـ جهندیزی ـ علی خیاطی ـ خلیل قاسمی ـ بهبودیان ـ آزموده ـ عرشی ـ حاج ـ خرمی ـ غیاث ـ سروش ـ کلات ـ اسدی ـ مجتهدی .

gerdehamaei — Mon, 22 Dec 2008 18:49:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

همکار خوب و عزیزمان علی مهدوی منش نزد خدایش میهمان شد
روح بلندش به آسمان پر کشید و در جایگاهی بلند مرتبه مسکن گزید
این سفر بدون بازگشت را به خانواده گرامی ایشان تسلیت عرض نموده
برایشان صبر و شکیبایی آرزومندیم

همه چیز درباره لوگوی هما - َEverything about IranAir's Logo

gerdehamaei — Sun, 14 Dec 2008 18:29:18 GMT

ادوارد زهرابیان طراح نشانه هواپیمایی ملی ایران (هما) است. او زمانی این نشانه ماندگار را طراحی کرد که فقط 22 سال داشت. گفتگوی من با این طراح و معمار که صبح یکی از آخرین روزهای زمستان پارسال در خانه‌اش در خیابان سنایی انجام شد، پیش روی شماست و پیشنهاد می‌کنم پیش از خواندن این گفتگو، "زندگی ـ نوشت"ی که درباره او نوشته‌ام، بخوانید:

آقای زهرابیان شما معماری خوانده‌اید، چه شد که سراغ طراحی نشانه رفتید؟
عرض کنم که رشته‌های هنری هیچ کدام از هم منفک نیست و هیچ رشته‌ای هم جدا از دیگر رشته‌ها نیست. زمانی که آرم هما را طراحی کردم، مربوط به سال 1340 می‌شود که آن زمان هنوز وارد دانشکده هم نشده بودم. در شرف کنکور دادن بودم. رشته‌ام را که از دوران کودکی انتخاب کرده بودم؛ معماری را دوست داشتم و برای اینکه بتوانم معماری بخوانم، بایستی دیپلم ریاضی می‌گرفتم. دوره دبیرستان در البرز بودم. اما همیشه مشغول کار هنری بودم و نقاشی و طراحی و مجسمه‌سازی می‌کردم، تا حدی که می‌توانستم نه اینکه بگویم بسیار عالی بود. دلخوشی من بود. این بود که کم و بیش از بقیه رشته‌های هنری آگاه بودم. همان زمان هم که آگهی منتشر شد که یک چنین آرمی به مسابقه گذاشته شده، مثل اینکه یکی به من گفته باشد برو ببین چه کار می‌کنی. اصلا به این امید هم نبودم که برنده بشوم، فقط دلم می خواست شرکت کنم.
من سفرهای زیادی داشتم و تقریبا تمام ایران را گشته‌ام، حتی همان زمان بچگی. به دلیل کار پدرم که اکثرا در شهرستان‌ها بود. شیراز خیلی می‌رفتم و با آثار هنری آن منطقه آشنایی داشتم. عکاسی هم در آن منطقه زیاد کرده بودم. طراحی آرم هما خود به خود در ذهن من آماده بود. فقط منتظر یک جرقه بود که این مسابقه پیش آمد. من هم بدون اینکه به برنده شدن فکر کرده باشم، در مسابقه شرکت کردم. با استفاده از یک سری موتیف‌های ایرانی طراحی کردم، چون فکر می‌کردم اگر این شرکت بخواهد نشانه‌ای داشته باشد که معرف ایران در همه جهان باشد، حتما باید با تمام تاریخ ایران پیوند خورده باشد، یا یک چیزی باشد که اگر کسی دید آن را بشناسد.

این بود که با تعریفی که از موتیف‌های ایرانی داشتم، بهترین الگویی که می‌شد انتخاب کرد، پرنده‌ای می‌توانست باشد که یونیک باشد و این یونیک بودن پرنده را فقط در اسطوره‌های ایرانی، همان طور که گریشمن هم در کتاب‌هایش ذکر کرده است، من فقط در تخت جمشید توانستم پیدا کنم. سرستون پرنده‌نمایی بود که سه خصلت متفاوت داشت: سر عقاب، گوش‌های گاو و یال‌های اسب داشت. شکل‌های دیگری هم هست که ویژگی‌های متفاوت داشته باشند، اما این پرنده بیشتر به موضوع ما نزدیک بود. البته این را هم بگویم که آن موقع هنوز "هما" مصطلح نشده بود. این خود به خود وصل شد به هواپیمایی ملی ایران.

یعنی شما به سه حرف ه ، م ، الف فکر نکردید که می‌شود هما؟
چرا به هر حال موضوع ما هواپیمایی ملی ایران بود. ایران ایر هم آن موقع نبود. این کلمه هما در کتاب‌های گریشمن هم آمده است که نام این پرنده است. ولی این خود به خود به هم مربوط شد.

چطور از برگزاری مسابقه با خبر شدید؟
فراخوانش را روزنامه کیهان و اطلاعات چاپ کردند. حدودا پاییز 1340 بود. وقتی که آرم من انتخاب و ثبت شد، یک سال بعد به من نامه دادند که کار شما ثبت شده است. من حتی سرکاغذ هم برایشان با همان طرح هما طراحی کرده بودم و حتی نحوه جایگیری‌ آرم روی بدنه هواپیما را هم پیشنهاد کرده بودم. البته آن موقع هواپیماها جت نبود، پروانه‌ای و ملخی بود. قبل از فرستادن آرم، عکسی از آن گرفتم و بعد فرستادم ولی الان نمی‌دانم آن عکس کجاست. حتی انتخاب رنگ هم کرده بودم. رنگی که من پیشنهاد داده بودم آبی فیروزه‌ای یا همان پروس بود، ولی خوب الان سرمه‌ای شده است.

نوشته هواپیمایی ملی که داخل آرم بود، خوتان طراحی کردید؟
آن موقع می‌گفتند که نوشته شرکت هواپیمایی ملی ایران، یک جوری در خود آرم باشد که به نظر من درست نبود. البته آن موقع روال این جور بود، تا هر چه بیشتر بتوانند به مخاطب بفهمانند که موضوع آرم چیست. ولی واقعا نیازی نبود. این موضوع مربوط به سال 40 است و تا حالا حدود 46 - 47 سال از آن می‌گذرد. در این مدت هیچ وقت صحبتی نشده که طراح این آرم من هستم، کسی هم توجه نمی‌کرد. بعضی‌ها هم که می‌دانستند، فکر می‌کردند من از این مملکت رفته‌ام و اینجا نیستم. بعضی از کسانی که آگهی‌هایی برای هما طراحی کرده بودند، از این فرصت استفاده کرده بودند و طرح را به اسم خودشان معرفی کرده بودند. نمی‌خواهم اسم‌شان را ببرم.

آقای هوشنگ ارومیه، خودشان را طراح این آرم معرفی کرده بودند.
خوب دوستان من می‌دانستند که این آرم را من طراحی کرده‌ام و این یکی از افتخارات من است. یک روز یکی از دوستان به من تلفن کرد که " فلانی نمی‌دانستم که ما را سرکار می‌گذاری! تو که می‌گفتی این آرم را تو طراحی کردی، برو بین در کتاب نشانه‌های آقای ممیز اسم یکی دیگر را به عنوان طراح آرم هما نوشته شده". من رفتم کتاب را خریدم و دیدم که اسم من نیست. در حالی که واقعا دست و پایم از عصبانیت می‌لرزید، زنگ زدم به آقای ارومیه. گفتم فلانی هستم که گفت:" بجا نمی‌آورم، کارت چیه". گفتم آن آرمی که شما به اسم خودتان معرفی کرده‌اید، من طراحی کرده‌ام.

این اتفاق مربوط به چه سالی است؟
این داستان مال بیست پیش است. تا من گفتم که طراح هما من هستم، دستپاچه شد و گفت اجازه بدهید من خدمت‌تان برسم و توضیح بدهم. من گفتم نیازی به توضیح نیست و تلفن را قطع کردم. بعد رفتم پیش آقای ممیز. گفتم آقای ممیز شما که می‌خواهی این کار را بکنی یک سوالی چیزی می‌کردی، یک پرس و جویی می‌کردی، حداقل بگو که می‌خواهی این کتاب را چاپ کنی، که این چنین اشتباهاتی پیش نیاید. حالا الان من هستم و توانستم این اشتباه را مشخص کنم ولی ممکن است کسانی نباشند و دیگران هم ندانند و فردا روزی اصلا باور نکنند که طراح این آرم فلانی است. آقای ممیز گفت شما به چه دلیلی این حرف‌ها را می‌زنید؟ من هم نامه هواپیمایی را نشان‌ دادم و گفتم به این دلیل. من این آرم را طراحی کردم و این هم تنها دلیلش. نامه رسمی هواپیمایی را به ایشان دادم. خوب ایشان اطلاع نداشت که طراح این آرم من هستم. ایشان یک سری اطلاعات را از هم‌دوره‌ای‌ها و دوستانش جمع‌آوری کرده بود و کتاب نشانه‌ها را جمع‌آوری کرده بود. خوب البته زحمت زیادی هم کشیده بود.

آقای ممیز چه کردند؟
آقای ممیز گفتند خوب یک فتوکپی از این نامه به من بدهید در اولین کتابی که چاپ کردم این را توضیح می‌دهم. بعدا آقای ممیز به من تلفن کردند که درباره آرم هما در فلان کتاب توضیح دادند.

منظورتان همین کاتالوگ مشاغل صنعت چاپ است که مجله صنعت چاپ منتشر کرد؟ چون فقط در همین کتاب است که آقای ممیز درباره آرم هما نوشته‌اند.
بله. من هم از ایشان تشکر کردم. بعدها به خاطر آشنایی کلی مردم با آرم هواپیمایی ملی و اینکه خود شرکت هم احساس کرد دیگر نیازی نیست روی پایه این آرم، نوشته هما باشد و بهتر است که حذفش کنند. حالا ممکن است آن آقا این نوشته را حذف کرده باشد و به خاطر این کار عنوان طراح هما را به خودش داده باشد!
تا جایی که اطلاع دارم، دوره متوسطه را در دبیرستان البرز گذرانده‌اید؟
دبیرستان البرز آن زمان یک جوری بود و آدم که می‌خواست هر روز برود مدرسه، فکر می‌کرد می‌خواهد برود پای دار! آقای مجتهدی آنجا واقعا نسق می‌گرفتند از بچه‌ها. حالا بچه‌ها با اعصاب راحت می‌روند سر کلاس. ما هر لحظه می‌ترسیدیم که غضب‌ آقای مجتهدی، مدیر دبیرستان یا آقای افشار، ناظم، ما را بگیرد و محروم از تحصیل و محروم از کلاس و بشویم.

واقعا این اتفاق می‌افتاد که کسی را از دبیرستان یا از کلاس اخراج یا محروم کنند یا فقط در حد ترساندن بجه‌ها بود؟
بله. خود من یکی از اینها بودم که یک هفته از کلاس درس محروم شدم! آنهم به خاطر اینکه فقط سر کلاس حرف زده بودم. فکر می‌کنم سال 1330 یا 1331 بود. جریانات سیاسی خیلی شدید بود و البرز هم خودش یک قطب آشوب بود. هر کسی را به دبیرستان البرز راه نمی‌دادند، مگر آشنا و پارتی داشت. خانواده ما هم دوستان فرهنگی داشتند که مرا به البرز معرفی کردند.
اوائل شروع مدرسه بود و هنوز یک ماه نشده بود که یک روز سر کلاس نقاشی من با بغل‌دستی‌ام، نمی‌دانم راجع به چه چیزی صحبت می‌کردم که آقای دولتشاهی، معلم نقاشی‌مان آتش‌اش من را گرفت، به من گفت فورا برو بیرون پیش آقای افشار، پدر و مادرت را بگو بیایند. پدر و مادرم آمدند مدرسه، ناراحت بودند که چی شده. به پدر و مادرم گفته بود که این آنقدر صحبت می‌کند که کلاس را به هم می‌ریزد. من که اصلا در کلاس صحبت نمی‌کردم، حالا یک بار این اتفاق افتاد. نهایتا یک هفته پشت در کلاس ایستادیم تا بعد اجازه دادند بروم سر کلاس. بعد آقای دولتشاهی دید که نقاشی من از همه بچه‌های کلاس بهتر است، خیلی با هم صمیمی شدیم. حتی بعدا در مسابقه طراحی آرم دبیرستان البرز، طرح مرا پذیرفتند و من طراحی کردم.

این آرم را دارید؟
نه ندارم. عکس‌اش را ممکن است در عکس‌های قدیمی بتوانم پیدا کنم. من کوه دماوند را کشیدم چون نماد و آرم رشته کوههای البرز است. در یک کادر دایره که به دو زبان فارسی و انگلیسی اسم دبیرستان البرز نوشته شده بود. یک کتاب باز شده دامنه دماوند بود و جلوی اینها یک مشعل روشن را طراحی کردم. دولتشاهی از این خوشش آمد و این را برنده اعلام کرد. بابت جایزه‌اش هم فکر کنم یک دوره شهریه نگرفتند.

بابت طراحی آرم هما چقدر جایزه گرفتید؟
بابت طراحی آرم هما پانصد تومان دادند، که کم نبود. البته زیاد هم نبود. چون اگر می‌خواستند جایزه‌ای درخور بدهند، مثلا باید ده هزار تومان می‌دادند.

هیات داوران آرم هما را می‌شناختید و اصلا اطلاع داشتید؟
من این مطلب را ده پانزده سال قبل فهمیدم که یکی از اعضای هیات ژوری، آقای هوشنگ سیحون، رییس دانشکده هنرهای زیبای آن زمان بودند. تا آنجا که متوجه شدم اصولا انتخاب آرم توسط ژوری دانشکده هنرهای زیبا انجام شد. آن را هم از اینجا متوجه شدم که یکی از دوستان من که در محافل آقای سیحون را می‌دید، آقای سیحون بهش گفته بود که فلانی یکی از هم‌کیشانت برنده شد! و این در خاطرش مانده بود و بعدا برای من تعریف کردند.

از دوران دانشکده هم بگویید.
من در دانشگاه ملی معماری خواندم و به این افتخار می‌کنم. دانشگاه ملی تازه پا گرفته بود. البته آن موقع هم از این صحبت‌ها بود که بچه‌های دانشجو می‌گفتند استادان‌مان بی‌سواد هستند!
از کلاس دهم تا زمانی که وارد دانشکده بشوم به واسطه برادرم می‌رفتم تو آتلیه و به سال بالایی‌ها کمک می‌کردم. یادم هست برای پایان‌نامه یکی از دوستانش که استادش آقای دکتر فروغی بود، واقعا یک پروژه‌ای را هندل کردم که مربوط به راه آهن تهران بود و بهشان کمک کردم. صبح زود می‌آمد در خانه ما و من را برمی‌داشت می‌برد خانه آقای فروغی، چون در آتلیه آقای فروغی بود، ایشان توضیح می‌داد و من گوش می‌کردم. پایان‌نامه ایشان با درجه عالی پذیرفته شد و بیست گرفت. بعد هم رفت فرانسه.
بچه‌های معماری همیشه کارشان در آتلیه است وقتی هم در آتلیه کار می‌کنند، همه به هم کمک می‌کنند. سال پایینی‌ها را به کمک خودشان می‌آورند. من هم به کمک سال بالایی‌ها می‌رفتم. دسن می‌کشیدم، طراحی می‌کردم، رنگ می‌کردیم و ... وقتی درسم تمام می‌شد، یا از مدرسه فرار می‌کردیم، چون علاقه داشتم می‌رفتم آتلیه تا به دانشجوها کمک کنم.

منبع : مجله هوایی http://air-mag.blogsky.com/1387/02/28/post-1576/

در سوگ فرزند

gerdehamaei — Wed, 12 Nov 2008 18:39:18 GMT

وداع جانسوز فربد مختاري راد؛ فرزند برومند دوست و همکار خوبمان آقاي محسن مختاري راد را به ايشان و خانواده گرامي شان صميمانه تسليت عرض نموده؛ صبر و شکيبايي برايشان آرزومنديم
همکاران بازنشسته؛ ضمن ابراز همدردي خود را در سوگ شما سهيم ميدانند

گردهمایی27 رستوران فدک

gerdehamaei — Wed, 12 Nov 2008 07:29:18 GMT

بيست و هفتمين جلسه گردهمايي در تاريخ 87/8/22 در رستوران فدک باحضور 53 نفر از همکاران پروازي و همچنين همکاران اداري برگزار گرديد ؛ از حضور تمامي همکاران بخصوص آنهايي که براي بهتر برگزار شدن اين گردهمايي کوشيدند صميمانه سپاسگزاريم ؛
خانمها ؛
مهناز رضايي - فرخنده قايم مقامي - ميترا اسکندري - شري سرچشمه - نازي ميرصادقي - مهري آروند - مينا رازي - توفيقي (از واحد پزشکي ) - گلزار (از واحد مالي ) و محبوبه دولتخاني ؛
آقايان ؛
محسن تمدني - حسن ورگوراني - علي قهرماني خو - عبدالله کلانتري - حسين رامشت - اصغر مزرعي - عادل صاحب زماني - محمد عرشي - حسين حيراني - حشمت غفاري - علي جعفر پور - خليل قاسمي - خسرو اعتصام - شهريار ايلدرام - فخرالدين اشراق - منصور گلرخ - رضا حصيري - اسي بيگي - احمد آبادي - مجتبي علاءالدين - امير بانکي پور - حسين متوسلاني - تقي آزموده محمد مساوات - حسين هاشمي - مجتبي پيامي - مسعود رحيمي پاد - محمود حاج - عباس جوانمرد - حميد غياث - علي رحيمي نژاد - خسرو شکيب - هرمز ذوالفقار ( از تنظيم برنامه ) محمد خراساني - کاظم درگهي - مهدي حاج سلطان - کامران صفايي مجيد پازوکي - حسين کوشکاني ( همراه حاج سلطان ) - بهنام ( همراه حاج سلطان ) - حسين قانعي - حسين کسمايي - و يوسف کريمي ؛

گردهمایی26 رستوران فدک

gerdehamaei — Sun, 05 Oct 2008 07:29:18 GMT

عکس در سایز بزرگتر

بیست و ششمین جلسه گردهمایی در تاریخ ۱۴/۷/۸۷ در محل رستوران فدک واقع در جاده امامزاده داود ، با حضور ۶۳ نفر از دوستان برگزار گردید .

خانمها :

منیژه آزادی - میترا اسکندری - کاتوزی - فواکه - فرخنده قائم مقامی - مهری آروند - کنعانی - ناهید بهروز - شیفته محمودی - پیاهو - دولتخانی - عبدالرحمن - فداکار .

آقایان :

تورانی - سعید (ال) - رامشت - قهرمانی خو - کلانتری - تمدنی - حسین هاشمی - عادل صاحب زمانی - حیرانی - شهاب - جعفرپور - هندیونی - ایلدرام - یوسف - ورگورانی - بنان - علیپور - اعتصام - مهدی اقبال - خراسانی - کاظم درگهی - علاءالدین - اکبرآدمی - سید محمد طباطبایی - حسین کسمایی - خلیل - بهبودیان - منصور گلرخ - مسعود صدری - بنکدار - کامران صفایی - جمشید نظامی - مهدی اسدی - متوسلانی - جمشید تاج - آل احمد - شکیب - اشراق - حصیری - اسی بیگی - رحیمی نژاد - جنّت - مهدی حقیقی - شیرین سخن - بیژن مراد - محمود خاتم - حشمت غفاری - منصور غنی - محمود حاج - اصغر ایمانی .

گردهمایی25 رستوران فدک

gerdehamaei — Tue, 12 Aug 2008 07:29:18 GMT

عکس در سایز بزرگتر

بیست و پنجمین جلسه گردهمایی در تاریخ ۲۲/۵/۸۷ در محل رستوران فدک واقع در جاده امامزاده داود ۳ کیلومتر بعد از سولقان ، با مدیریت جدید آقای شهباز شهبازی ، با حضور ۶۴ نفر از همکاران پروازی برگزار گردید.

خانمها :

دولتخانی - میترا اسکندری - عبدالرحمن - بیاناتی - میترا کسایی - فواکه - رازی - میرصادقی - ناهید بهروز - مینا صدیق - افروز پیاهو - مهری آروند - ژیلا داوید .

آقایان :

تمدنی - کلانتری - آل احمد - حصیری - جعفر پور - غیاث - آبادی - جهندیزی - مساوات - افراسیاب - علاءالدین - حسین هاشمی - مقدم منش - رامشت - حاج - داود فلاح - هندیونی - بانکی پور - متوسلانی - ورگورانی - قهرمانی خو - مزرعی - ایلدرام - غنی - تاج - شکیب - بنان - رحیمی نژاد - حسین جعفری - شهریور - کامران صفایی - مسعود صدری - حسین کسمایی - آزموده - بداعی - خلیل - پرویز قربانی - بهبودیان - حاج سلطان - سرتوه - حشمت غفاری - عسگر تقی زاده - شیرین سخن - محمد عقیله .

از طرف فرزندان شما

gerdehamaei — Sat, 26 Jul 2008 23:19:18 GMT

دست شما رو می بوسیم ای پدر ها و مادر هایی که نیمه شبها دور از خونه برای ما شب زنده داری کردید

دستتونو می بوسیم که با سوقاتیاتون مارو خوشحال می کردین تا دلتنگیه دوریتونو از یاد ببریم

دستتونو می بوسیم که یه عمری با شرافت کار کردید و الآن دیگه وقت استراحتتونه

حالا نوبته ماست که قدر زحمتاتونو بدونیم .

دوستتون داریم

Flight Attendants - Angels Of Safe Flightl

gerdehamaei — Fri, 25 Jul 2008 23:32:18 GMT

Nature of the Work
Major airlines are required by law to provide flight attendants for the safety of the traveling public. Although the primary job of the flight attendants is to ensure that safety regulations are followed, they also try to make flights comfortable and enjoyable for passengers.

At least 1 hour before each flight, attendants are briefed by the captain—the pilot in command—on such things as emergency evacuation procedures, coordination of the crew, the length of the flight, expected weather conditions, and special issues having to do with passengers. Flight attendants make sure that first-aid kits and other emergency equipment are aboard and in working order and that the passenger cabin is in order, with adequate supplies of food, beverages, and blankets. As passengers board the plane, flight attendants greet them, check their tickets, and tell them where to store coats and carry-on items.

Before the plane takes off, flight attendants instruct all passengers in the use of emergency equipment and check to see that seat belts are fastened, seat backs are in upright positions, and all carry-on items are properly stowed. In the air, helping passengers in the event of an emergency is the most important responsibility of a flight attendant. Safety-related actions may range from reassuring passengers during occasional encounters with strong turbulence to directing passengers who must evacuate a plane following an emergency landing. Flight attendants also answer questions about the flight; distribute reading material, pillows, and blankets; and help small children, elderly or disabled persons, and any others needing assistance. They may administer first aid to passengers who become ill. Flight attendants generally serve beverages and other refreshments and, on many flights, heat and distribute precooked meals or snacks. Prior to landing, flight attendants take inventory of headsets, alcoholic beverages, and moneys collected. They also report any medical problems passengers may have had, the condition of cabin equipment, and lost and found articles.

Lead, or first, flight attendants, sometimes known as pursers, oversee the work of the other attendants aboard the aircraft, while performing most of the same duties.

Working Conditions
Because airlines operate around-the-clock, year-round, flight attendants may work nights, holidays, and weekends. In most cases, agreements between the airline and the employees’ union determine the total daily and monthly working time. On-duty time is usually limited to 12 hours per day, with a daily maximum of 14 hours. Attendants usually fly 65 to 85 hours a month and, in addition, generally spend about 50 hours a month on the ground preparing planes for flights, writing reports following completed flights, and waiting for planes to arrive. They may be away from their home base at least one-third of the time. During this period, the airlines provide hotel accommodations and an allowance for meal expenses.

Flight attendants must be flexible, reliable, and willing to relocate. Home bases and routes worked are bid for on a seniority basis. The longer the flight attendant has been employed, the more likely he or she is to work on chosen flights. Almost all flight attendants start out working on reserve status or on call. On small corporate airlines, flight attendants often work on an as-needed basis and must adapt to varying environments and passengers.

The combination of free time and discount airfares provides flight attendants the opportunity to travel and see new places. However, the work can be strenuous and trying. Short flights require speedy service if meals are served, and turbulent flights can make serving drinks and meals difficult. Flight attendants stand during much of the flight and must remain pleasant and efficient, regardless of how tired they are or how demanding passengers may be. Occasionally, flight attendants must deal with disruptive passengers.

Flight attendants are susceptible to injuries because of the job demands in a moving aircraft. Back injuries and mishaps incurred by opening overhead compartments are common. In addition, medical problems can arise from irregular sleeping and eating patterns, dealing with stressful passengers, working in a pressurized environment, and breathing recycled air.

Employment
Flight attendants held about 104,000 jobs in 2002. Commercial airlines employed the vast majority of flight attendants, most of who lived in their employer’s home base city. A small number of flight attendants worked for large companies that operated company aircraft for business purposes.

حیاتی نوین 30/4/1387

gerdehamaei — Sun, 20 Jul 2008 20:29:18 GMT

حمید اسلامیان، به خدایش پیوست .روحش شاد و یادش گرامی باد . فقدان این دوست وهمکار گرامی را به وابستگان و دوستان ایشان صمیمانه تسلیت عرض نموده ، صبر و شکیبایی برایشان آرزومند یم.